Uziom otokowy – kiedy stosować i jak wykonać go prawidłowo?
Start » Poradnik » Uziom otokowy – kiedy stosować i jak wykonać go prawidłowo?
Ochrona odgromowa budynku mieszkalnego, komercyjnego czy użyteczności publicznej powinna zostać zaprojektowana i wykonana w oparciu o aktualne wymogi techniczne oraz według dobrych praktyk inżynierskich. Podstawowym elementem każdego systemu LPS jest uziom, który integrując konstrukcję urządzenia piorunochronnego jest kluczowy w zapewnieniu bezpieczeństwa obiektu budowlanego. Artykuł zwraca szczególną uwagę na to, czym jest uziom otokowy, jak wykonać go zgodnie z zasadami oraz odpowiada na pytania pojawiające się zarówno na etapie projektowania optymalnego systemu, jak i w trakcie jego realizacji. Ponadto, poruszono kwestie m.in. doboru materiałów, prawidłowego wykonania połączeń, a także typowych błędów popełnianych w procesie projektowo-wykonawczym.
Uziom otokowy, obok uziomu fundamentowego, szpilkowego czy poziomego stanowi bardzo popularne rozwiązanie w już istniejących budynkach o dużej powierzchni zabudowy, w których z różnych względów nie można wykonać uziomu fundamentowego. Niejednokrotnie zdarza się, że „otok” stanowi dodatkowe, ale niezbędne wsparcie dla uziomu fundamentowego, tworząc zaawansowany system uziemień. Uziom otokowy to najczęściej pętla umieszczona w gruncie okalająca budynek, wykonana z bednarki (taśmy, płaskownika). W celu osiągnięcia wymaganego poziomu efektywności i bezpieczeństwa, uziom otokowy układa się w gruncie wokół obiektu na głębokości i w odległości od budynku wynikających z projektu, warunków gruntowych oraz wymagań norm. W praktyce często przyjmuje się głębokość ok. 0,8-1,0 m oraz odległość ok. 1 m od fundamentów, jeżeli pozwalają na to warunki lokalne i założenia projektowe. Tak skonstruowany uziom otokowy może pełnić swoją podstawową rolę w układzie uziemiającym instalacji odgromowej, czyli bezpiecznie odprowadzić prąd piorunowy, a tym samym zapewnić odpowiednią ochronę przed porażeniem i pożarem.
Uziom a uziemienie
Wieloletnie doświadczenie pokazuje, że takie pojęcia jak „uziom” i „uziemienie” bywają często mylone. Dlatego warto kolejny raz przypomnieć, że uziom to element (lub zespół elementów) przewodzący, który posiada bezpośredni kontakt z gruntem – ewentualnie jest zatopiony w betonowej masie fundamentu. Uziom występuje najczęściej w postaci pręta, taśmy, specjalnego połączenia zbrojenia fundamentu czy tytułowego otoku, który łatwiej sobie wyobrazić, ponieważ umieszcza się go w ziemi wokół bryły architektonicznej budynku.
Natomiast uziemienie jest to celowe połączenie z gruntem danego punktu instalacji, urządzenia bądź części przewodzącej z wykorzystaniem przewodu uziemiającego i uziomu. Warto zaznaczyć, że uziemienia nie należy utożsamiać z instalacją jako całym systemem, ponieważ z technicznego punktu widzenia system składa się ze ściśle określonych części jak zwody czy przewody odprowadzające. Co ważne, uziemienie znajduje zastosowanie przede wszystkim w instalacjach elektrycznych budynków, urządzeniach piorunochronnych, infrastrukturze elektroenergetycznej czy telekomunikacyjnej. Uziemienie (niezależnie od zastosowanego typu) jest niezbędne do prawidłowej pracy każdej instalacji odgromowej.
Czym różni się uziom otokowy od innych systemów uziomowych
Głównym wyróżnikiem uziomu otokowego względem uziomu fundamentowego i szpilkowego jest brak połączenia z fundamentem – chyba że stanowi część systemu uziemień. Ponadto otok może pełnić swoją funkcję bez stosowania prętów, tj. wystarczy odpowiednio przygotowana bednarka zakopana w ziemi, umieszczona w określonej odległości od budynku i na bezpiecznej głębokości. Ze względu na liniowy charakter, otok potrzebuje więcej przestrzeni niż uziom szpilkowy czy fundamentowy.
Uziom otokowy stosuje się jako samodzielny układ, jeśli obiekt nie posiada uziomu fundamentowego jak to jest w przypadku starszego budownictwa czy obiektów z całkowitą izolacją hydrotermiczną fundamentu. Otok może być częścią uzupełniającą innego rodzaju uziomu, jeśli pomiar rezystancji uziomu fundamentowego nie spełnia wymagań projektu lub funkcji układu uziemiającego, np. w wyniku wysokiej rezystywności gruntu czy konstrukcji fundamentu izolowanej od gruntu. Przydatne informacje w kwestii uziomu fundamentowego można znaleźć w naszym poradniku w artykule pt. Uziom fundamentowy – zalecane rozwiązanie dla nowych budynków.
Kiedy stosować uziom otokowy?
Prawidłowe zabezpieczenie budynku przed prądem piorunowym jest niezbędne, aby chronić nie tylko użytkowników obiektu, ale i sam obiekt. Praktyka wykonawcza w obszarze techniki odgromowej pozwala stwierdzić, że uziom otokowy znajduje zastosowanie w:
budynkach już istniejących, które nie posiadają uziomu fundamentowego;
inwestycjach związanych z modernizacją dotychczasowej instalacji odgromowej;
obiektach, gdzie fundament został odizolowany od gruntu;
przypadkach, gdy warunki terenowe umożliwiają wykonanie otoku;
systemach uziemień jako uzupełnienie uziomu fundamentowego.
Konstrukcja uziomu otokowego nie jest tak wszechstronna jak w przypadku systemów szpilkowych czy fundamentowych, jednak doskonale sprawdza się, kiedy mowa o dużych obiektach bądź takich, gdzie ułożenie innych uziomów byłoby niemożliwe, nieskuteczne bądź nieopłacalne.
Od czego zależy skuteczność uziomu otokowego?
W inżynierii elektrycznej zachowanie zasad bezpieczeństwa jest szczególnie ważne, kiedy mowa o urządzeniach odgromowych. Dlatego naturalnym jest fakt, że ochrona ludzi i mienia jest ściśle uzależniona od skuteczności (efektywności) konstrukcji uziomowej, która stanowi newralgiczny element odpowiadający za bezpieczne odprowadzenie do gruntu prądu piorunowego. Skuteczność uziomu otokowego może być bardzo wysoka, jednak, aby tak się stało, muszą zostać spełnione następujące warunki:
niski poziom rezystywności gruntu,
wysoki stopień wilgotności podłoża i jego odpowiedni rodzaj (retencja wilgoci),
długość i geometria uziomu,
minimalna odległość od budynku,
wysoka jakość połączenia z przewodami odprowadzającymi,
obecność innych uziomów i instalacji wykonanych z metalu.
Efektywność konstrukcji otokowej, podobnie jak innych rodzajów uziomów, jest wrażliwa na rezystywność gruntu – im niższe wartości rezystywności gruntu wskazuje pomiar, tym otok może być skuteczniejszy. Zgodnie z prawami fizyki, większa przewodność elektryczna gruntu, poprawia działanie uziomu, dlatego wysoki stopień wilgotności gruntu przemawia za lepszą skutecznością. Warto dodać, że poziom wilgotności powinien być stabilny, zwłaszcza w okresie letnim, kiedy ryzyko uderzenia pioruna jest najwyższe. W związku z tym, grunty gliniaste, ilaste i czarnoziemy to najlepsze podłoża dla prawidłowej pracy uziomu w ramach instalacji odgromowej.
Zarówno długość, jak i geometria uziomu otokowego przekłada się na jego parametry, w tym impedancję podczas przepływu prądu piorunowego. Oznacza to, że korzystnym rozwiązaniem jest wykonanie zamkniętej pętli wokół budynku, która umożliwia rozpływ prądu w kilku kierunkach, a także poprawia warunki jego rozproszenia w gruncie. Co ważne, przebieg bednarki powinien być możliwie łagodny – pozbawiony ostrych załamań – w celu ograniczenia niepożądanego wzrostu impedancji indukcyjnej przewodnika. Odległość od fundamentów dla układanego uziomu otokowego powinna wynikać z projektu, jak również warunków terenowych i wymagań technicznych określonych w normach branżowych. Jeśli lokalne warunki na to pozwalają, wtedy najczęściej przyjmuje się odległość 1 m.
Połączenia między uziomem a przewodami odprowadzającymi muszą być wykonane przy użyciu atestowanych złączy zgodnie z przyjętymi wymaganiami norm branżowych, aby uniknąć niepotrzebnego wzrostu impedancji powstającej wskutek m.in. nieprawidłowego doboru materiałów, wystąpienia korozji czy podatności na uszkodzenia mechaniczne. Obecność innych uziomów i metalowych instalacji w pobliżu uziomu otokowego zwykle ma pozytywny wpływ na efektywność otoku, jeśli są ze sobą połączone za pomocą GSU (Głównej Szyny Uziemiającej) dzięki efektowi synergii wpływającej na obniżenie całkowitej rezystancji systemu i lepszego rozpływu prądu piorunowego. Jeśli natomiast są to niezależne uziomy i instalacje, w dodatku położone zbyt blisko siebie, wówczas skuteczność uziomu otokowego może być niższa.
Jak zaprojektować przebieg uziomu otokowego?
Każdy inżynier elektrotechniki, który zamierza sporządzić profesjonalny projekt instalacji odgromowej wyposażonej m.in. w uziom otokowy powinien opierać się przede wszystkim na przepisach prawa budowlanego oraz wymaganiach opisanych w zestawie norm branżowych, tj.:
PN-EN 62305,
PN-EN 62561.
PN-HD 60364-5-54.
Restrykcyjne przepisy pozwalają zadbać o poprawność techniczną projektu oraz umożliwiają wdrożenie odpowiednich standardów bezpieczeństwa jako kluczowego wymogu stawianego każdej instalacji odgromowej. Jak zatem stworzyć zarys przebiegu uziomu otokowego? Naszym zdaniem warto rozbić go na 5 podstawowych kroków.
Prowadzenie uziomu wokół obiektu.
Dbałość o bezwzględne zachowanie ciągłości elektrycznej uziomu.
Przemyślane rozmieszczenie punktów połączenia z przewodami odprowadzającymi.
Uwzględnienie wejść do budynku, przyłączy i infrastruktury podziemnej.
Zależnie od warunków, elastyczne wyznaczanie głębokości oraz odległości od fundamentu/ściany.
Zarówno początkujący, jak i doświadczony projektant doskonale wie, że projekty różnią się stopniem skomplikowania oraz oczekiwaniami narzuconymi przez inwestora, jednak zastosowanie powyższej metody pozwoli świadomie uporządkować proces projektowy.
Z jakich materiałów wykonuje się uziom otokowy?
Dobór materiałów ma znaczenie już na etapie projektu, dlatego nie można pomijać tej kwestii i zostawiać jej na koniec czy co gorsza – wiążąc wybór materiałów wyłącznie z założeniami budżetu projektu inwestycyjnego. Należy pamiętać, że uziom znajduje się w gruncie podczas całego okresu eksploatacji, dlatego stale jest narażony na niekorzystne czynniki środowiskowe, które odbijają się na jego trwałości. Znając realia budowlane i instalacyjne projektant – bazując na wymaganiach zapisanych w normach – powinien sugerować inwestorowi rozwiązania materiałowe wyróżniające się korzystną relacją jakości do ceny. Pozwoli to w naturalny sposób zbilansować budżet inwestycyjny bez istotnego uszczerbku na żywotności uziomu i bezpieczeństwie całego systemu odgromowego.
Uziomy otokowe można projektować i wykonywać z szeregu różnych materiałów, które z powodzeniem spełnią swoją rolę, chroniąc przed konsekwencjami prądu piorunowego. Do najczęściej stosowanych materiałów zalicza się:
stal ocynkowaną,
stal nierdzewną,
stal pomiedziowaną,
miedź.
Bazując na wieloletnim doświadczeniu w branży techniki odgromowej, można przyjąć, że najpopularniejszymi materiałami wykorzystywanymi przez wykonawców są stal ocynkowana oraz stal nierdzewna. Dobór materiału, który będzie eksploatowany w środowisku gruntowym, a więc w otoczeniu wilgoci, naprężeń mechanicznych i czynników biologicznych jest niezwykle ważny, bowiem bezpośrednio przekłada się na trwałość uziomu.
Wybierając stal ocynkowaną, która jest odporna, trwała i niedroga, należy pamiętać, że wymaga stosowania odpowiednich (pod kątem materiału) elementów połączeniowych i zabezpieczających na styku gruntu i powietrza (punkty wyprowadzeń). Dbałość o prawidłowe materiały w miejscu połączeń jest wymagana w sytuacji, gdy otok łączy się w gruncie z uziomem fundamentowym wykonanym ze stali nierdzewnej. Jest to niezbędny zabieg ze względu na wystąpienie potencjalnej niekompatybilności elektrochemicznej różnych metali prowadzącej do powstania korozji kontaktowej (bimetalicznej).
Ciekawą, choć droższą alternatywą jest stal nierdzewna ze względu na wysoką odporność na korozję i doskonałą kompatybilność elektrochemiczną między nierdzewną bednarką otokową a wyprowadzeniami uziomu fundamentowego wykonanymi również ze stali nierdzewnej. Pasuje również do wykonania punktów połączeniowych z GSU. Oczywiście wadą tego materiału jest wyższa cena i nieco niższa przewodność elektryczna, jednak bez istotnego wpływu na prawidłowy sposób działania instalacji odgromowej i bezpieczeństwo budynku.
Jak prawidłowo wykonać połączenia?
Uziom otokowy, podobnie jak inne rodzaje konstrukcji uziomowych, wymaga stosowania solidnych połączeń, które zapewnią trwałość i wysoki poziom niezawodności instalacji odgromowej. Konstrukcja otokowa musi być umieszczona w gruncie, dlatego wymaga szczególnej uwagi podczas wykonania połączeń trwałych. Ten typ połączeń odpowiada za bezpieczeństwo instalacji piorunochronnej, ponieważ umożliwia zachowanie ciągłości prądowej uziomu. Otok wykonany na bazie bednarki (taśmy) umieszczony w wykopie powinien być łączony poprzez zgrzewanie egzotermiczne lub obustronne spawanie elektryczne (bądź gazowe) z zakładką 80-100 mm. Są to najlepsze sposoby na wykonanie trwałych połączeń, które nie wpływają na wzrost rezystancji uziomu. Należy pamiętać, że łączenia spawane wymagają dodatkowego zabezpieczenia przed korozją – najlepiej taśmą antykorozyjną czy masą asfaltową.
Złącza mechaniczne znajdują szerokie zastosowanie w konstrukcjach urządzeń piorunochronnych w newralgicznych strefach – jedną z takich stref jest uziom znajdujący się ponad gruntem. Co więcej, miejsca wyprowadzeń uziomu w celu łączenia z przewodami odprowadzającymi są szczególnie narażone na korozję ze względu na niekorzystne działanie dwóch środowisk, tj. gruntowego i atmosferycznego. Połączenia mechaniczne zwane też skręcanymi są cenione za łatwość i szybkość montażu, choć wymagają zachowania należytej staranności i ochrony antykorozyjnej. Zastosowanie znajdują tutaj złącza kontrolne, krzyżowe i przelotowe, których montaż wymaga przestrzegania kilku zasad. Mowa przede wszystkim o odpowiedniej sile dokręcenia kluczem dynamometrycznym (zwykle 20-25 Nm), długości zakładki na całej powierzchni styku złącza, użyciu złącza wykonanego z materiału nie wywołującego korozji bimetalicznej (kontaktowej) oraz zastosowaniu dodatkowej ochrony przed korozją (taśma antykorozyjna, masa bitumiczna).
Połączenie uziomu otokowego z GSU musi charakteryzować się maksymalną możliwą redukcją ryzyka wzrostu rezystancji, solidną ochroną przed korozją czy dobraniem materiałów o odpowiednich przekrojach. Klasyczny otok jest łączony z GSU najkrótszą drogą za pomocą specjalnego przewodu uziemiającego. Najpopularniejszym rozwiązaniem jest połączenie na drodze bednarka-fundament-wnętrze budynku, natomiast sposobem zgodnym ze sztuką inżynierską jest wykonanie łączenia uziomu z GSU poprzez złącze kontrolne umieszczone w skrzynce probierczej podtynkowej, gdzie bednarka wychodząca z gruntu zostaje połączona z przewodem (lub bednarką) biegnącą do GSU.
Dostępność złączy kontrolnych (probierczych) jest jednym z najważniejszych wymogów w każdej instalacji odgromowej, ponieważ umożliwia dokonanie okresowej kontroli i pomiaru rezystancji uziomu zgodnie z przepisami prawa budowlanego. Skrzynki probiercze mogą być umieszczone w elewacji lub w gruncie, dlatego powinny być szczególnie chronione oraz stale dostępne w celu inspekcji. Złącza kontrolne nadziemne umieszcza się w specjalnej puszce na tynku lub pod tynkiem, optymalnie na wysokości 0,3-1,8 m nad poziomem gruntu. Z kolei złącze kontrolne gruntowe występuje w formie zabezpieczonej studzienki probierczej na poziomie gruntu, która posiada ochronę przed wodami opadowymi, wilgocią oraz uszkodzeniami mechanicznymi.
Uziom otokowy a uziom fundamentowy i szpilkowy
Wariant uziomu otokowego jest polecany przede wszystkim w obiektach, które nie posiadają zalecanego uziomu fundamentowego lub stanowią jego uzupełnienie. Uziom otokowy doskonale sprawdza się w budynkach o dużej powierzchni, gdzie jest dobry dostęp do gruntu, a pomiary rezystywności gruntu wskazują niskie wartości.
W przypadku uziomów szpilkowych, kluczowym czynnikiem jest prostota i łatwość montażu, uniwersalność zastosowań oraz duże możliwości modernizacji czy przebudowy, a także niskie koszty inwestycyjne. Warto podkreślić, że elektrody pionowe stosuje się ze względu na niewielkie rozmiary oraz ograniczoną dostępność terenową, jak również właściwości gruntu, które mogą oznaczać nie tylko ogólną wysoką rezystywność, ale także jej zróżnicowanie, zwłaszcza w profilu pionowym. Więcej o uziomie szpilkowym można przeczytać w artykule pt. Uziom szpilkowy – kiedy stosować i jak poprawić rezystancję uziemienia.
Układ mieszany składający się z uziomu fundamentowego i otokowego jest popularnym rozwiązaniem, ponieważ pozwala zwiększyć stabilność i bezpieczeństwo instalacji odgromowej obiektu. Jest to szczególnie wyraźne, kiedy grunt ma wysoką rezystywność, bądź fundament posiada szczelną izolację, która utrudnia prawidłowe i bezpieczne połączenie uziomu z gruntem. Systemy mieszane są również spotykane w dużych obiektach przemysłowych oraz wszędzie tam, gdzie wymaga się spełnienia surowych wymogów z zakresu bezpieczeństwa i stabilności instalacji odgromowej.
Dobór odpowiedniego rodzaju uziomu powinien wynikać przede wszystkim z projektu i warunków gruntowych, ponieważ to projektant jest odpowiedzialny za bezpieczeństwo oraz zgodność techniczną instalacji odgromowej. Ponadto, osoba projektująca musi posiadać wymagane przepisami aktualne uprawnienia budowlane, a dzięki wiedzy i doświadczeniu jest w stanie prawidłowo ocenić, czy np. uziom otokowy będzie optymalnym rozwiązaniem w danym obiekcie budowlanym, gdzie występują określone warunki gruntowe. Do tego musi ocenić ryzyko, ustalić klasę LPS oraz wykonać stosowne obliczenia inżynierskie i wymiarowanie. Warto podkreślić, że rezystywność i stabilność elektryczna gruntu to kluczowe czynniki wpływające na wybór systemu uziomowego, ponieważ w przypadku wystąpienia wyładowania to grunt przejmuje prąd piorunowy przepływający przez instalację odgromową.
Najczęstsze błędy wykonawcze
Wieloletnie doświadczenie jasno wskazuje, że nawet najlepiej przygotowana inwestycja jest obarczona ryzykiem błędów wykonawczych, co jest zupełnie naturalne, biorąc pod uwagę skalę robót, skomplikowanie techniczne konstrukcji oraz szereg czynników środowiskowych, które mogą rzutować na skuteczność instalacji odgromowej. W związku z tym, do typowych błędów spotykanych w realizacjach uziomów otokowych zalicza się:
zbyt małą głębokość osadzenia przewodów uziomowych,
brak zachowania minimalnej odległości od fundamentu bez uzasadnienia projektowego,
nieprawidłowy przebieg uziomu i przerwanie jego ciągłości,
użycie materiałów niekompatybilnych elektrochemicznie,
brak zastosowania zabezpieczenia antykorozyjnego,
niepożądane kolizje z innymi instalacjami podziemnymi,
Warto dodać, że kardynalnym błędem wykonawczym, który przekłada się na każdy aspekt funkcjonowania uziomu otokowego jest niestosowanie się do wytycznych i zaleceń zapisanych w projekcie instalacji odgromowej. Zdarza się, że ekipy nie posiadają należytego poziomu wiedzy i doświadczenia w realizacji profesjonalnych instalacji piorunochronnych albo nie traktują projektu jako podstawowego i docelowego planu działania, modyfikując go bez konsultacji z projektantem. Równie często występują przypadki pomyłki lub zaniechania z powodu dużego tempa i ilości pracy, co z kolei godzi nie tylko w etykę zawodową, ale i poziom bezpieczeństwa urządzenia piorunochronnego.
Kontrola i pomiary po wykonaniu uziomu
Jest to bardzo ważny etap, dzięki któremu można jednoznacznie stwierdzić, czy założenia projektu zostały zrealizowane zgodnie z wymaganiami technicznymi. Czynności kontrolno-pomiarowych dokonuje elektryk posiadający aktualne świadectwo kwalifikacyjne w grupie G1 oraz zakresach E i D.
Podstawą inspekcji są oględziny konstrukcji instalacji, która pozwala wizualnie i fizykalnie ocenić sposób i jakość wykonania poszczególnych elementów oraz stref instalacji odgromowej. Na tym etapie elektryk sprawdza ciągłość połączeń, zwracając szczególną uwagę na elementy łączące przewody odprowadzające z uziomem. Następnie dokonuje (przy użyciu poprawnie skalibrowanej aparatury) pomiaru rezystancji w wybranych punktach kontrolnych, ze szczególnym uwzględnieniem złącz kontrolnych uziomu znajdujących się w skrzynkach probierczych. Równie istotne jest badanie ciągłości prądem między skrzynkami kontrolnymi otoku, ponieważ pozwala sprawdzić, czy uziom spełnia swoją rolę.
Inspekcję uznaje się za ważną pod względem prawnym i technicznym na podstawie porównania dokumentacji powykonawczej (zawierającej również dokumentację fotograficzną) ze stanem faktycznym. A to oznacza przeprowadzenie kontroli poszczególnych elementów instalacji oraz wykonanie niezbędnych pomiarów (tabela z wynikami), jak również sporządzenie protokołu z jednoznacznym stwierdzeniem, czy dany system odgromowy spełnia wymagania branżowych norm.
Podsumowanie
O tym, kiedy stosować i jak wykonać prawidłowo uziom otokowy informują przede wszystkim normy techniczne oraz przepisy prawa budowlanego, które stanowią podstawę teoretyczną zarówno dla projektowania i wznoszenia obiektów budowlanych, jak i dla sporządzania planów instalacji odgromowych.
Uziom otokowy, obok uziomu fundamentowego (standardu we współczesnym budownictwie) oraz uziomu szpilkowego stanowi jedno z najpopularniejszych, a zarazem podstawowych rozwiązań, którego zadaniem jest bezpieczne odprowadzenie prądu piorunowego do gruntu. System otokowy bardzo dobrze sprawdza się w przypadku już istniejących obiektów, które zostają poddane modernizacji w ramach wzmocnienia bezpieczeństwa odgromowego. Projektanci powinni pamiętać o konieczności dopasowania konstrukcji uziomu otokowego do warunków gruntowych, które stanowią podstawę dla projektowania każdej strefy uziomowej.
Co ważne, brak jednej, uniwersalnej wartości rezystancji powoduje, że każdy projekt jest inny, uwarunkowany wielkością budynku, jego funkcją czy warunkami gruntowymi. Dopasowanie optymalnego uziomu oraz jego wykonanie powinno wynikać przede wszystkim z poprawnego projektu bazującego na aktualnych normach technicznych i przepisach prawa budowlanego oraz doborze wysokiej jakości materiałów i produktów, a także na rzetelnym przeprowadzeniu czynności kontrolno-pomiarowych.
[FAQ] AN-KOM odpowiada klientom w kwestii wykonania uziomu otokowego
Kiedy warto stosować uziom otokowy?
Uziom otokowy należy stosować przede wszystkim w już istniejących budynkach, gdzie nie ma uziomu fundamentowego oraz w obiektach, w których fundament został w pełni odizolowany od gruntu. Otok dobrze sprawdzi się we wszelkich modernizacjach instalacji oraz w obiektach o dużej powierzchni, gdzie występuje stabilna i względnie niska rezystywność gruntu. Ponadto, może być stosowany jako komponent uzupełniający uziom fundamentowy, stanowiąc jego solidne wsparcie.
Czy uziom otokowy może zastąpić fundamentowy?
Tak, uziom otokowy jest pełnoprawną alternatywą dla uziomów fundamentowych w określonych warunkach jak niska i stabilna rezystywność gruntu oraz możliwość prowadzenia prac ziemnych wokół budynku.
Jak głęboko układa się uziom otokowy?
Optymalna głębokość dla otoku znajduje się poniżej lokalnej strefy przemarzania gruntu, czyli ok. 0,8-1,0 m poniżej poziomu terenu.
Z czego najlepiej wykonać uziom otokowy?
Ze stali ocynkowanej albo ze stali nierdzewnej. Jest to uzależnione od typu instalacji odgromowej oraz ewentualnej integracji różnych typów uziomów. Warto dodać, że stal ocynkowana jest bardzo popularna ze względu na akceptowalną odporność korozyjną i niskie koszty. Natomiast stal nierdzewna, mimo że wyraźnie droższa, znajduje zastosowanie zarówno przy wykonaniu całych otoków, jak i wybranych elementów, które są szczególnie narażone na korozję.
Jak sprawdzić, czy uziom otokowy działa prawidłowo?
Czynności kontrolno-pomiarowe powinny być przeprowadzone przez uprawnionego elektryka, który dokona oględzin instalacji, oceni jakość i ciągłość połączeń oraz wykona pomiar rezystancji uziemienia, wykorzystując do tego celu punkty kontrolne.
